GWhobby.net

Log in of registreer jezelf.

Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte
Geavanceerd zoeken  

Nieuws:

GWHobby sluit binnenkort. De komende weken zullen de subfora verdwijnen.

Pagina's: [1]

Auteur Topic: Oneshot's  (gelezen 3120 keer)

Avelyn

  • Newbie
  • *
  • Offline Offline
  • Berichten: 2
  • PO-TA-TOES Boil 'em, mash 'em, stick 'em in a stew
Oneshot's
« Gepost op: mei 06, 2013, 10:01:28 pm »

Helluw c:

Hier zal ik mijn oneshot's plaatsen. Het is niet erg bijzonder, en daarom zijn tip's en kritiek ook meer dan welkom!
Houd er wel rekening mee dat ik pas 13 ben. :3

Oneshot 1: PROMISE
Ik bedacht dit stukje toen ik afgelopen 4 mei het verhaal van de familie Birnbaum op TV zag. Ik had er een kader voor gemaakt, maar die schijnt hier niet te werken =/ Dan maar alleen een afbeelding.


'Beloof je het?'
'Ja. Ik beloof het,' zei hij ernstig. Zijn hand rustte zwaar op mijn schouder. Ik sloeg mijn ogen neer, verzette me tegen de tranen. Ik slikte. Toen ik opkeek was hij verdwenen. Hij gaf een stuk brood aan een oude vrouw, die hem met woordeloze tranen bedankte. Overal om me heen de hoopvolle blikken. Vervuld met een wanhopig verlangen om hulp. Automatisch voelde ik in mijn zak. Mijn hand sloot zich om de roestige spijker. Dankbaar voelde ik de punt in mijn hand prikken. De enige kans tot ontsnapping. Maar hoelang had ik nog? Hoelang tot de trein kwam? De vraag die elke dag terug kwam, ieder moment van de dag door mijn hoofd spookte. Ik sloot mijn ogen. Vandaag had ik geen kans meer om naar het hek te gaan. Ik zou moeten wachten. Het wachten waar ik zo'n gruwelijke hekel aan had. Iedere minuut was vervuld met angst. Ik wachtte tot de slaap zou komen, maar wist dat het tevergeefs was. De honger, de angst en de geluiden van de anderen zouden me wakker houden. Ik wist niet hoelang ik dit nog kon volhouden. Maar ik moest overleven tot er een gat in het hek zat. Tot ik kon ontsnappen. Of tot mr. Darrens me kwam halen. Hij had het belooft. Maar hoeveel mensen was hij hier een belofte schuldig? Boos balde ik mijn handen tot vuisten. Besefte te laat dat daarmee de spijker in mijn hand zou steken. Een dun straaltje bloed liep langs mijn vingers. Daar mocht ik niet aan denken. Natuurlijk zou hij komen. Hij had het belooft.

Met een schok opende ik mijn ogen. Het duister van de nacht had plaatsgemaakt voor een grauw ochtendlicht. Om me heen lagen de lichamen nog stil. Waar was ik wakker van geworden? Voordat ik een oorzaak kon bedenken, werd de deur opengetrapt. Een soldaat kwam binnen, gevolgd door twee mannen zonder uniform. De lichamen kwamen met een schok overeind, verwarde ogen keken angstig rond. De soldaat riep bars een bevel. Een van de mannen keek op. Hij verdween even uit het zicht, en kwam toen terug met nog vijf soldaten. Ze stormden de barak in en joegen ons weg. Wanhopig groef ik met mijn hand onder mijn deken. Een schop deed me dubbelklappen van pijn. Een reeks onverstaanbare woorden vlogen op me af. De boodschap was duidelijk. Toch ging mijn hand weer onder de deken. Een tweede trap tegen mijn hoofd. Het duizelde me. En eindelijk sloot mijn hand zich om het vertrouwde stukje metaal. Wankelend stond ik op, liet me naar buiten drijven door de soldaten.

De paniek kreeg me in zijn greep toen ik zag waar ze ons naar toe brachten. Mijn voeten weigerden dienst. De donker openingen van de trein lachten me uit. Ik wilde stoppen. Teruggaan, ontsnappen, maar de massa trok me mee naar de wagon. Mijn kreten gingen verloren in het lawaai van de trein. Ik moest hier weg. Als ik in de wagon verdween, zou ik nooit meer terugkomen. Wanhopig greep ik om me heen. Op zoek naar een hulpvaardige hand, maar het was verspilde moeite. Mijn ademhaling ging te snel, ik had het gevoel dat ik stikte. Ik leek te verdrinken in de mensenmassa. De paniek maakte de lucht zwaar. Ik had lucht nodig. Nu. Het donker van de wagon kwam steeds dichterbij. Tranen stroomden over mijn wangen. Machteloos werd ik het duister in geduwd. Ik gilde, maar er was niemand om het te horen. Mijn ogen vonden een smalle spleet licht in de donkere ruimte. Ik wrong me tussen de mensen door. Het vinden van het licht leek het enige wat er nog toe deed. Hijgend bereikte ik de spleet. Ik drukte mijn oog er tegenaan. Mijn adem stokte toen ik een bekend gezicht zag. 'Mr. Darrens!' Mijn schreeuw deed hem opkijken. Tranen stroomden onbeheerst over mijn wangen. 'Mr. Darrens! U had het belooft!'

« Laatste verandering: mei 07, 2013, 09:07:18 pm door Avelyn »
Gelogd
Never say goodbye, because saying goodbye means going away and going away means forgetting
Pagina's: [1]